“Hé pak die pasteibakjes!”

Heel soms gebeuren er kleine dingen, geheel onverwacht en daarom extra leuk , die jaren later nog een glimlach op je gezicht toveren. Dingen die je hele dag goed maken.

Nog niet zo lang geleden, vlak voor de kerstdagen was ik met mijn vriend boodschappen aan het doen in een veel te drukke supermarkt. Als ik ergens een hekel aan heb is het te drukke supermarkten en speciaal rond de feestdagen. Overal mensen die midden in het gangpad gaan staan kletsen, of hun kar onbeheerd midden in een gangpad stallen, kinderen die gillend door het winkelpad rennen want die hebben vakantie en mogen dan ook ‘gezellig’ mee, het liefs dan ook nog een eigen mini karretje zodat ze flink in de weg rennen en 10 keer tegen jouw kuiten aan kunnen botsen. Dan ben je nog niet eens voorbij de groente afdeling waar natuurlijk de rol met zakjes op is. Enfin dan ben ik al chagrijnig en dan moet ik mij nog de hele winkel doorworstelen en in de ( verkeerde ) rij gaan staan waar vast wel iemand vergeten is zijn groente af te wegen en eerst alle boodschappen netjes rustig inpakt alvorens naar de portemonnee te zoeken die dan weer onderin die tas met boodschappen blijkt te zitten.

Goed, ik stort mij dus met mijn vriend in de chaos, dat is ook al zo iets, samen boodschappen doen. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar mijn partner heeft de gave om een compleet onlogische, lees kris-kras-route door een supermarkt te nemen. Waarom zou je alle gangpaden netjes langslopen, als je ook van van de koffie direct naar het bier kan is meer zijn logica. Eigenlijk zouden ze speciale winkelwagenboeien moeten hebben, waarmee je je partner aan het karretje kunt vastmaken zodat deze gezamenlijk jou netjes door alle gangpaden volgen.

We belanden in het gangpad, ragout en pasteibakjes, nu ben ik niet erg groot en wanneer de rekken niet goed zijn aangevuld kan ik onmogelijk iets uit het bovenste schap pakken, daar dus waar de pasteibakjes staan, dus ik vraag ” pak even vier van die pasteibakjes voor mij ” en precies op dat moment draait mijn partner zich om en word als een magneet richting het gangpad chocola getrokken, dus ik gil op een niet vriendelijke toon omdat mijn geduld echt op begint te raken “Hé pak die pasteibakjes!”

Voor ik het weet, springt een wat oudere meneer , die gehurkt naast mij zat omdat hij de blikken ragout zat te bestuderen, direct in de houding, pakt vier pasteibakjes en zegt alstublieft. Totaal verbouwereerd stamelde ik ” het was niet tegen u bedoeld, dan had ik het wel vriendelijker gevraagd hoor meneer.” Ik ben eerst twee gangpaden verder gelopen, bijtend op mijn bovenlip voordat ik in lachen ben uitgebarsten.  Niks kon mijn dag nog verpesten.

Nadat ik had afgerekend en de winkel uitliep zag ik de beste man in de rij staan bij een ander kassa, ik heb hem nog een knipoog gegeven en gelukkig lachte hij vriendelijke terug. Telkens wanneer ik nu langs de pasteibakjes loop, moet ik toch altijd even glimlachen.

Paola X 

 

 

 

 

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *